God spreekt in Westminster Abbey

Artikel over de bemoediging bij het Avondmaal in Westminster Abbey

Vorige week zondag kwam mijn vrouw enthousiast thuis uit de kerk. Ze had een erg goede dienst gehad en was met name door de viering van het Avondmaal erg bemoedigd. Ik was zelf thuis gebleven, omdat ik niet lekker was. Dat mijn vrouw zo was geraakt door God, verheugde mij enorm. Daarnaast moest ik ook denken aan hoe God mij een paar jaar geleden middels het Avondmaal had bemoedigd.

Nu mijn studie theologie begonnen is, blijkt hoe veel tijd ik daarvoor nodig heb. Mede daarom heb ik nog niet het artikel geschreven dat ik beloofd heb te schrijven naar aanleiding van een reactie op mijn artikel “Zacheüs werd een kind van Abraham“. Of deze nog zal komen in september, durf ik nu niet te zeggen. Weet in ieder geval dat ik het niet ben vergeten. Vandaag wil ik graag met je delen over hoe God mij heeft bemoedigd tijdens het Avondmaal in Londen.

In februari 2015 was ik op een conferentie van Alpha in Londen. In deze periode deed ik mijn traineeship voor IFES en dat was ook de reden dat ik op de conferentie aanwezig was. Tijdens mijn traineeship leerde ik veel door verhalen van godsmannen als Hudson Taylor te lezen. Dit inspireerde mij en moedigde mij aan om net zo op God te vertrouwen voor mijn levensonderhoud. Ook paste dit bij mijn situatie. Ik had namelijk geen vaste baan, zodat ik mij kon focussen op mijn traineeship. Op het moment van de conferentie had ik eigenlijk geen geld meer over en daardoor had ik aardig wat stress. Het was alsof ik aangesproken was door voorbeelden als Taylor, maar dat dit nog geen goede bodem had gevonden in mijn leven en daardoor nog geen vrucht kon dragen.

Ik was samen met een vriend op de conferentie van Alpha, maar wij hadden alleen wel apart geboekt. Daardoor hadden wij niet dezelfde vluchten en zo was ik op zondagochtend alleen Londen aan het bezichtigen. Met adviezen van mijn vriend was op stap gegaan, maar ik verwachtte niet dat ik Westminster Abbey in zou kunnen. Deze had namelijk een toegangsprijs en daar had ik geen geld voor, zoals ook mijn vriend had gemerkt. Hij zei daar wel bij: “Als God voorziet, zul je wel naar binnen kunnen morgen.” En dat bleek uit te komen.

Het leek alsof deze woorden onbewust profetisch waren (net als de hogepriester onbewust een profetie uitsprak in Johannes 11,49-52). Hoe dan ook was ik mede hierdoor uiteindelijk extra bemoedigd. Nadat ik al een leuke wandeling door Londen had gemaakt en veel beroemde gebouwen had kunnen bewonderen, kwam ik uit bij Westminster Abbey. Daar aangekomen kwam ik erachter dat er op zondag geen toegangsprijs was om naar binnen te gaan, maar dat er een kerkdienst was waar je gratis aan deel kon nemen. Ik mocht dan geen foto’s nemen, maar wilde deze kans niet laten schieten. Ook omdat ik het extra bijzonder vond om naar binnen te gaan na de woorden van mijn vriend de voorgaande dag.

Nadat ik door een in jacquet geklede gastheer naar een veel te mooi zitplaats was geleid, begon de dienst. Waar de dienst precies over ging, kan ik mij niet meer herinneren. Wat mij nog wel is bijgebleven, was het moment waarop het Avondmaal werd gevierd. Door de omstandigheden werd ik geraakt door het gedenken van Jezus’ lijden. Mijn gedachten gingen naar Romeinen 8,32 waarin Paulus stelt dat God ons niet zal onthouden, want Hij heeft ook zijn Zoon voor ons overgegeven. Op dat moment raakte mij dit enorm en werd ik erg bemoedigd om op Gods voorziening te vertrouwen. Het woord ‘geloven’ in de Bijbel heeft veel weg van het woord ‘vertrouwen.’ Als wij erop vertrouwen dat Jezus’ offer ons vergeving brengt, mogen wij er minstens zo stellig op vertrouwen dat God ons niets zal laten ontbreken. Sindsdien heb ik menigmaal mogen genieten van Gods (wonderlijke) voorziening als antwoord op mijn gebed. Hallelujah!

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: